ความทรงจำดีๆ ก็คล้ายกับต้นไม้ในใจ
วันที่เราอยู่ด้วยกัน เราโปรยเมล็ดพันธุ์โดยไม่รู้ตัว
เมื่อเราจากกัน หันกลับมา ต้นไม้ต้นนั้นก็ผลิใบออกมา
และยิ่งเวลาผ่านไป ก็ยิ่งเติบใหญ่และแผ่ร่มเงา
ให้แอบเข้าไปพักพิงเวลาเหนื่อยล้า
และทำให้ฉันรู้ว่า….
ตอน ม.4 นั้นจะมีค่าย ม.4 ตอนนั้นจะมีการจัดกลุ่มแบ่งเป็นบ้านๆ
ระหว่างเดินทางเค้ามีให้แต่งกลอนอธิบายบ้านตัวเอง จำได้ว่ากลอนนี้ได้อันดับ 1 ของผู้ชายด้วย เย่
ส่วนตัวผมคิดว่า กลอนนี่เป็นกลอนที่เล่นคำได้ดีนะ แอบภูมิใจอ่ะ อิอิ
รวมเอ๋ยรวมบ้าน
ร่วมสมานสานสมัครรักกันเหลือ
บ้านรักเธอละเมอรักจักจุนเจือ
บ้านสิบแปดเอื้อเฟื้อเหนือกว่าใคร
เริ่มฮาเฮเมธามหาเท่
คู่เสน่ห์ปรเมศวร์แสนสดใส
ศันสนะสมประสงค์ก็ส่งใจ
บอกใครใครว่าบ้านผมกลมเกลียวกัน
วรยศสดเสี่ยวพริ้วเพรียวลม
พงศธรหน้ากลมก็คมสัน
กวนอารมณ์คมในฝักจักรพันธ์
วีรพลคนช่างฝันนั้นแรงดี
อีกเฉลิมฉลองชัดชลัฐหล่อ
ร่วมกันก่อต่อตั้งบ้านหลังนี้
ธงไทยธัชธวัชชัยคนใจดี
และอาจารย์ธนนท์ตรีเป็นศรีเรือน
คนสุดท้ายธัชพลคนนำบ้าน
สายใยสานสามัคคีที่ใดเหมือน
รวมบ้านเรารักกันมิแชเชือน
โอ้ว่าเรือนรักเธอแสนสุขใจ
เป็นกลอนเน่าๆ ของเด็ก ม.ต้น ครับแหะๆ แต่งไว้ตอน ม.3 จำไม่ได้แล้วว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่อ่ะ
แม้เรียงร้อยรำพันคำหมื่นแสน
มิอาจแทนความในใจใฝ่ฝัน
อยากรวบรวมรื้อฟื้นทุกคืนวัน
ซึ่งร่วมทุกข์สุขสันต์ด้วยกันมา
ในครานี้ที่เธอต้องไปแล้ว
คงคลาดแคล้วขาดไกลเกินหวนหา
เจ็บปวดใจเกินจะพรรณนา
จำร่ำลาจากไปไกลห่างกัน
อยากยื้อยั้งเธอไว้ให้เธออยู่
แม้รับรู้มันมากไปเกินใจฝัน
หวังเพียงว่าเรายังมีกันและกัน
เธอจะอยู่ในใจฉันไม่ผันแปร
ฉันค่อยค่อยลืมตาตื่น
ดวงดาวค่ำคืน
โดดเด่นสวยงามวามวาว
ค่อยค่อยกำมือหญิงสาว
งามเกินดวงดาว
จับขึ้นมาแนบดวงใจ
เอ่ยคำค่อยค่อยออกไป
ด้วยรักจากใจ
ขอบคุณเวลาที่มี
ค่อยค่อยเพิ่มทุกนาที
ความผูกพันนี้
รู้ไหมรักเธอมากมาย
. . .
. . .
. . .
ค่อยค่อยค่อยลงปลงใจ
เธอเดินจากไป
“เสียงนั้น”ค่อยค่อยค่อยลง
เดินหยุด เดินเดินใหม่ เหนื่อยใจบ้าง
ตามอง ไม่เห็นทาง ซักเท่าไหร่
ท้องฟ้า ท้องถนน มัวหม่นไป
ไม่มั่นใจ หรือตาเรา ที่หมองเอง
ทำใจนิ่ง ละทิ้ง สิ่งที่ยื้อ
เดินต่อไป ดื้อดื้อ ไม่ยำเกรง
ใจที่หลับ จับทางได้ คล้ายเสียงเพลง
ที่บรรเลง มีรูปแบบ ให้เข้าใจ
ใช้ตาเพ่ง มองรูป ของเสียงนั้น
เธอมีวัน เห็นท่วง ทำนองไหม
จงนำเสียง ซึมสู่ ข้างใน
จะเข้าใจ กลไก ที่แอบมา
ปล. แต่งไว้นานมากแล้วครับ มาอ่านอีกที ยังแอบงงว่าตัวเองจะสื่อเรื่องอะไรกันแน่
ไม่ได้แต่งกลอนตอบกับน้องจินนี่มานานมาก สมัยที่ยังเล่น msn แต่งกันบ่อยมาก
กลับมาคุยกันใหม่ก็สนุกดีเหมือนเดิมครับ อาจจะมั่วๆ หน่อย
แต่ก็ถือว่า ok นะ ไม่หลุด theme ไปมากนัก อุตส่าห์แต่งให้จบลงได้ด้วย 555
พลัดกันแต่งคนละ 2 วรรคครับ อ่านก็คงเดาได้ว่าใครแต่งวรรคไหน
=1=
โลกกลมกลมนั่นคงจะกลมเกลี้ยง
โลกเอียงเอียงนั้นคงจะเอียงบ่อย
คนเหงาเหงานั้นก็คงต้องนั่งหงอย
คนที่คอยก็ยังต้องคอยต่อไป
โลกกลมกลม ทำไมมุมถึงได้เยอะ
มุมเลอะเทอะ มุมสวยงาม มุมยิ่งใหญ่
คล้ายอารมณ์ที่เปปนละคนไป
มีหลากหลายรอให้ใจไปให้เจอ
โลกเดี๋ยวใหญ่ เดี๋ยวเล็ก ไม่เคยนิ่ง
เดี๋ยวก็จริง เดี๋ยวก็หลอก อยู่เสมอ
คล้ายใจที่เปลี่ยนแปลงไปของตัวเธอ
และทุกคนที่ฉันเจอเสมอไป
โลกหนาวหนาวเหงาเหงาเศร้าเศร้าเหี่ยว
เผลอแป๊บเดียวก็อุ่นแสนสดใส
เปิดหน้าต่างตากลมแล้วลอยใจ
สูงขึ้นไปมองโลกใหม่ยิ้มหนึ่งที
=2=
หลังฝนตกแดดก็ออกรุ้งก็อิ่ม
แล้วคนยิ้มหายเหงาไหมตอนนี้
เหงาเหมือนควันปัดเป่าก็จางดี
รู้อีกทีลอยกลับมาอยู่หน้าเรา
ควันจากไหนใครจุดหรือหลุดลอย
ถึงหงอยหงอยละห้อยนั่งคอยเหงา
ย่อมมีผู้ก่อไฟในใจเรา
แต่คนเผาย่อมเป็นเราเพียงคนเดียว
น้ำสิน้ำน้ำเจ๋งมากเลยนะ
ดับไฟซะรดซ้ำให้หายเหี่ยว
น้ำรดใจหน่ะหายากจริงเชียว
ไม่รู้ต้องท่องเที่ยวที่ไหนเจอ
งั้นทำใจเย็นเย็นให้ไฟดับ
ต้องระวังไฟลุกกลับเวลาเผลอ
ไม่ต้องหรอกแค่ได้คุยอยู่ใกล้เธอ
กลับคล้ายเจอน้ำรดสดชื่นใจ
แค่ได้ฟังเสียงเธอ ดัง
ถึงโสตประสาทข้างใน ใจ
รู้สึกดังโลกนี้มันเปลี่ยนไป
มันช่างสดใส ไม่มีใครทำได้เท่าเธอนะเธอนะเธอ
แค่ได้มองยิ้มของ เธอ
รู้สึกว่าเจอที่พัก ใจ
และอยากจะเจอยิ้มนี้ไปตลอดไป
ไม่ยอมจากไปไหน…
อยากให้เธอรู้ ว่าฉันรู้ ว่าฉันพบและได้รู้ ว่าเธอนั้น สำคัญมากมาย
ก็ในความฝัน ทุกๆ ฝัน ที่ตรงนั้นและวันนั้น ในภาพความฝัน ฉันยืนข้างเธอ
ห้องของฉันนั้นคงว่างเปล่า ชีวิตก็คงว่างเปล่า หากฉันไม่ได้พบเธอ
ยังรักเธอเสมอ และหวังว่าเธอให้อภัย
อยากได้ยินเสียงเธอ จัง
ก็มันเป็นดังเสียง ดนตรี
เธอช่วยบรรเทาความทุกข์ ที่ฉันมี
อยากเธออยู่ตรงนี้ ได้ไหมคนดีนะเธอนะเธอ
ฉันมีใจแค่ดวง เดียว
ดวงเดียวนั้นก็คือ เธอ
ฉันยังไม่อยากขาดใจ นะเออ
ได้โปรดเธออย่าไปไหน… ได้ไหม ได้ไหม
อยากให้เธอรู้ ว่าฉันรู้ ว่าฉันพบและได้รู้ ว่าเธอนั้น สำคัญมากมาย
ก็ในความฝัน ทุกๆ ฝัน ที่ตรงนั้นและวันนั้น ในภาพความฝัน ฉันยืนข้างเธอ
ห้องของฉันนั้นคงว่างเปล่า ชีวิตก็คงว่างเปล่า หากฉันไม่ได้พบเธอ
ยังรักเธอเสมอ และหวังว่าเธอให้อภัย
นกตัวหนึ่งตัดสินใจโบกโบยบิน
ด้วยถวิลแสงพร่างพราวของดาวไสว
ฝ่าลมหนาวและมืดมนของฟ้าไกล
ถลาสูงขึ้นไปไล่ความฝัน
อนิจจาเจ้าปักษาหารู้ไม่
ความพยายามความฝันใฝ่ไม่แปรผัน
แต่จุดหมายปลายนี้ไม่มีวัน
มันน่าเศร้าหรือน่าขันหรือน่าชื่นชม
ถึงดวงดาวทุกดวงที่ผ่านไป
กาลเวลานาทีที่จบไป
ละอองฝองฝุ่นที่หมุนเวียน
และเวิ้งว่างที่อ้างว้างไม่เคยเปลี่ยน
ฉันเฝ้ามองเธอมานานกว่าความนิรันดร์
ด้วยความอิดหนาระอาใจและอดทนอดกลั้น
ฉันนั่งจมจ่อมท่ามกลางเอกภพ
อยู่ในความมืด ไร้แสง ไร้เสียง กับใจที่ไม่เคยสงบ
เมื่อไหร่จักรวาลจะเน่า
ฉันยังหวังถึงวันที่ไม่มีเรา
เธอเอย เธออาจไม่เคยรู้
กระซิบเสียงหวานแนบหู
เธอดำรงอยู่อย่างไร้ความหมาย
หัวใจข้างในมันใกล้จะหยุดเต้น
ในวินาทีเธอให้ฉันกุมมือเธอ
ฉันมองเห็นแต่ไออณูของความสุขทั่วท้องฟ้า
ก้มลงมองใบหน้าของเธอ
ฉันรักเธอจากหัวใจ
ฟังเพลงขึ้นต้นของ Amagami ss แล้วก็ประทับใจหน่ะครับ
