ฉันค่อยค่อยลืมตาตื่น
ดวงดาวค่ำคืน
โดดเด่นสวยงามวามวาว
ค่อยค่อยกำมือหญิงสาว
งามเกินดวงดาว
จับขึ้นมาแนบดวงใจ
เอ่ยคำค่อยค่อยออกไป
ด้วยรักจากใจ
ขอบคุณเวลาที่มี
ค่อยค่อยเพิ่มทุกนาที
ความผูกพันนี้
รู้ไหมรักเธอมากมาย
. . .
. . .
. . .
ค่อยค่อยค่อยลงปลงใจ
เธอเดินจากไป
“เสียงนั้น”ค่อยค่อยค่อยลง
เดินหยุด เดินเดินใหม่ เหนื่อยใจบ้าง
ตามอง ไม่เห็นทาง ซักเท่าไหร่
ท้องฟ้า ท้องถนน มัวหม่นไป
ไม่มั่นใจ หรือตาเรา ที่หมองเอง
ทำใจนิ่ง ละทิ้ง สิ่งที่ยื้อ
เดินต่อไป ดื้อดื้อ ไม่ยำเกรง
ใจที่หลับ จับทางได้ คล้ายเสียงเพลง
ที่บรรเลง มีรูปแบบ ให้เข้าใจ
ใช้ตาเพ่ง มองรูป ของเสียงนั้น
เธอมีวัน เห็นท่วง ทำนองไหม
จงนำเสียง ซึมสู่ ข้างใน
จะเข้าใจ กลไก ที่แอบมา
ปล. แต่งไว้นานมากแล้วครับ มาอ่านอีกที ยังแอบงงว่าตัวเองจะสื่อเรื่องอะไรกันแน่
