อยู่ด้วยกันนานนานได้ไหม
ไม่อยากให้ความจริงชิงความฝัน
ฉันเดินตามนาฬิกาไม่ค่อยทัน
โอ้เวลาไม่รอกัน ..บ้างเลย

อยู่นานนานได้ไหมเจ้าหมา
เคยสนุกด้วยกันมาใช่ไหมเอ่ย
แล้วทำไมวันนี้ดูไม่หนุกเลย
ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยตื่นขึ้นมา

Happy Monday to you
Happy Tuesday to you
Happy Wednesday to you
Happy Thursday to you

Happy Friday to you
Happy Weekend to you
Happy everyday, I’ve been with you
All I wanna do, say love you

แปลว่า…

แฮปปี่มันเดย์ทูยู
แฮปปี่ทิ้วเดย์ทูยู
แฮปปี่เว้นส์เดย์ทูยู
แฮปปี่เติดส์เดย์ทูยู

แฮปปี่ไฟรเดย์ทูยู
แฮปปี่วันหยุดทูยู
แฮปปี่ทุกวันที่มียู
และที่มีอยู่ คือเลิฟยู

ไม่ต้องวันเกิด ก็ร้องให้กันได้นะครับ

กลอนนี้ได้รับแรงรับดาลใจมาจากคนที่ชอบ tweet แล้วใส่เครื่องหมายฟันหนูบ่อยมาก
บางครั้งผมอ่านแล้วก็ …อืม สำคัญอีกแล้วหรอวะ ฮา…
แหย่เล่นนะครับ แหะๆ

อันว่าอัญประกาศเกลื่อน
ก็ละเลือนละความระวังหนา
อันคำคมไม่ต้องแต่งให้เปลืองตา
“คน” “เขา” “อ่าน” “เขา” “รู้” “ว่า” “ไหน” “สำคัญ”

“ฮา”

เธอรู้ไหมในปุยเมฆสีขาวขาว
ที่แสงแดดแสงดาวทอทอดไสว
มีกระต่ายขนปุยอยู่ข้างใน
คอยอาศัยไอเมฆนุ่มมาหนุนนอน

กระต่ายน้อยนั้นไม่ชอบเสียงดังดัง
พอได้ฟังเป็นต้องหลบมาอุดหู
เมื่อเธอขึ้นเครื่องบินหมายมองดู
จึงไม่เห็นไม่รู้ว่าอยู่ข้างใน

อยากจะลูบกระต่ายปุยเมฆนั้น
ต้องรู้ทันนิสัยในข้อนี้
เธอต้องนั่งบอลลูนสีขาวดี
ค่อยค่อยลอยขึ้นไปที่ท้องฟ้างาม

พอขึ้นไปขอให้พูดแบบกระซิบ
อาจฟังนกร้องจิ๊บจิ๊บเพื่อแก้เหงา
รอไม่นานให้ถึงชั้นเมฆเบา
ก็จะเห็นรอบตัวเราตระการตา

มีสีขาวสีทองสะท้อนสี
เป็นแผ่นดินถิ่นที่น่าคบหา
มองรอบตัวงดงามสุดสายตา
แล้วกระต่ายก็โผล่มาข้างแก้มเธอ

แล้วกระต่ายก็หอมแก้มเธอสองที
…จบแค่นี้ก่อนละกัน

โลกมีสิ่งเลวร้ายเพราะเธอมีสิ่งที่ดี
ลา ลาลา ลาลา ลาลา ลาลา ล้า ลา

มันช่างดูต่างกัน เพียงเส้นบางๆ ของใคร
เมื่อเธอก้าวไปพบ แล้วทำให้คนเสียใจ
เธอก็จะกลายเป็นคนที่เลวร้ายนั้นไง
ลา ลาลา ลาลา ลาลา ลาลา ล้า ลา
ลา ลาลา ลาลา ลาลา ลาลา ล้า หล่า

เมื่อเธอได้ไปพบโลกที่ต่างกันมากมาย
แล้วเจ้าความเลวร้ายก็ดูจะจางหายไป
แล้วโลกเราไม่มีซึ่งความเลวร้ายหรือไร
ก็ไม่เชิงหรอกหนามีแต่ทำคนเสียใจ
ลา ลาลา ลาลา ลาลา ลาลา ล้า ลา
ลา ลาลา ลาลา ลาลา ลาลา ล้า หล่า

แล้วเธอก็จะรู้ คนเราต่างก็เสียใจ
แล้วเจ้าความเลวร้ายก็อยู่ต่อไปแสนนาน
ลา ลาลา ลาลา ลาลา ลาลา ล้า ลา
ลา ลาลา ลาลา ลาลา ลาลา ล้า หล่า

การวาดภาพ การเล่นดนตรี การแต่งกลอน
สำหรับผมที่อาจไม่ได้ทำอะไรพวกนี้ได้ดีเด่นสักเท่าไหร่
จุดร่วมการทำงานพวกนี้ ที่ผมชอบอย่างนึงก็คือ
มันเป็นช่วงเวลาที่ได้นั่งฟังความรู้สึกต่างๆ มันถ่ายทอดตัวเองออกมา
จากสิ่งที่ไม่มีตัวตน กลายเป็นสิ่งที่เป็นรูปธรรมขึ้นนิดหน่อย
ผมว่าสิ่งที่กลอนครั้งนี้จะถ่ายทอด
ก็คงคือ
เศษเสี้ยวหนึ่งของรูปธรรม
ของความอ่อนแอ

…

อยากให้เธอปลอบใจ
กอดเธอไว้ให้หายเหงา
รอบตัวมีเพียงเงา
ที่ไอเศร้าลอยระเหย

ฉันรู้มีเพียงฉัน
ทุกทุกวันที่ผ่านเลย
ซึมซึม ณ อกเอย
คล้ายเฉยเฉยจริงอ่อนแอ

…

ฉันเข้าใจว่าฉันไหลล่องลอย
กลางกระแสฟองฝอยของความหวัง
แลความเห็นแก่ตัวความชิงชัง
แม้ได้ยินไม่เคยฟังโอ้คนเรา

โอ้ฉันเอยเคยไหมฟังผู้คน
ที่ดิ้นรนและสับสนและยึดเสา
มัวคิดว่าเข้าใจกลายเป็นเรา
ที่ไม่ฟังใครเขาเลยสักคน

…

อันชีวิตยิ่งคิดยิ่งไม่เห็น
คิดไม่เป็นภาพที่เห็นยิ่งสับสน
คิดเป็นแล้วจึงรู้ให้เพียงรู้ตน
เมื่อรู้ทุกข์ว่าคือตนคงจบเอย

อารมณ์เราย่อมกัดกินแต่ใจเรา
ทำร้ายเขาย้อนเข้าใจเรากว่า
คงทำได้เพียงเข้าใจซึ่งที่มา
หวังว่าสิ่งที่แบกมาคงดับไป

ผมไม่ค่อยมีไม่มีประสบการณ์การจัดการอารมณ์เท่าไหร่
เซ็งครับ ผมว่าเราอาจไม่ชอบนิสัยของใครได้ แต่เราไม่ควรไม่ชอบคนนั้นไปด้วย
เพราะมันทำให้ความหวังดีที่จะช่วยแก้นิสัยนั้นหมดไป
และความไม่ชอบจะเล่นงานเราให้เซ็งอยู่ฝ่ายเดียว

อะไรอยู่ในใจ    ฉันหาไม่รู้ตัวเอง
ครวญคิดจิตครื้นเครง    เพียรกระจ่างซึ่งสิ่งสรรพ์

คืนวันฉันค้นหา    เว้นเพียงว่าที่ใจฉัน
อาจบางทีคืนวัน    จะกร่อนฉันจนกลวงเปล่า

มองโลกด้วยตอนนี้    รู้สึกดีคล้ายดวงดาว
กลับยามอารมณ์เร้า    จนคล้ายเห็นเพียงฟ้าดำ

มองใจที่โอนเอน    ควรทำเช่นใดโอ้กรรม
เพื่อรู้ทันใจทำ    เพื่อกระจ่างซึ่งตัวเอง

งามใจเธอมอบฉันมี
อิ่มเอมฤดีฟ้าใส
รู้จักซึ้งซึ่งห่วงใย
หนุนใจของเธอทุกคืน

ความสะใจอย่างหนึ่งของกวี
นั้นก็คือการเขียน
อักขระพิษที่ทำร้ายวิญญาณของทุกคน

ไม่เชื่อ
อย่าลบหลู่
นะจ๊ะนักเรียน

กางเกงขาสั้น
หนักหัวใคร!
โปรดตอบ

ดีไซเนอร์
ผู้ออกแบบเสื้อผ้าอันทรมานผู้ใส่
ขอให้คุณตกนรก

จะรอพระเอกไปทำไม
ในเมื่อคุณเป็นนางร้าย
ฮา